رو هوا زدن شکار توسط عقاب، “شبه جزیره طلایی” قسمت۱۶

هر وقت به این قبیل نمایش حیوانات بر میخورم، کمی دودل میشم که برم ببینم یا نه. نگران میشم که نکنه با گرسنگی و آزار و اذیت این کارا رو یادشون دادن. ولی فکر نمیکنم تو مالزی از این کارا بکنن. قانون داره. حساب کتاب داره. الکی که نیست.
طوطی ها رو که من میشناسم خیلی بازیگوشن و کلا با بازی حال میکنن. دیگه از اینجا به بعدش گفتن نداره. تماشا کنید ببینید.

غذا های لذیذ مالزی، “شبه جزیره طلایی” قسمت۱۵

تو این قسمت رستوران پارک پرندگان کوالالامپور رو نشونتون میدم ولی یه دلخوری از این رستوران دارم که همینجا میگم. سیگار کشیدن تو این رستوران ممنوع بود که نشون میداد قوانین دولت مالزی، یا قوانین مدیر رستوران به سلامت هوای محیط اهمیت میده و به مشتریا احترام میزاره. ولی خوب تکلیف سیگاری ها چی میشه؟ مدیریت برای اونا هم راهی پیدا کرده بود و بالک رو به سیگاری ها اختصاص داده بود. تا اینجای داستان عالیه، ولی مشکل از اینجا شروع میشه! بالکن کجا بود؟!
بالکن درست وسط فضای پرنده های بیچاره بود. تفلک پرنده ها.

سالم رفتم جهانگردی، با ویلچر برگشتم!

ترکیه که بودم پام شکست و تا اینجاش عادیه چون پیش میاد دیگه. قسمت عجیبش اینجاست که اگه پاتو گچ بگیری دیگه اجازه نداری هواپیما سوار بشی تا گچ رو باز کنی. دلیلش رو هم هیچکی نمیدونه.
منم اگه پام رو گچ میگرفتم باید دوماه ترکیه میموندم تا گچ پام باز بشه بعد بیام. یا این که گچ میگرفتم و زمینی میومدم. یا این که همونجور شکسته میبستمش و میومدم ایران گچ می گرفتم.
من راه آخر رو انتخاب کردم.
قدر سلامتی رو بدونید.